KENTTE YAŞAYAN EMEKLİLERİN İYİ OLUŞ HALLERİ: İSTANBUL ÖRNEĞİ

Hamza KURTKAPAN

ÖZET

Bu çalışmada kentlerde yaşayan 55 yaş ve üzeri bireylerin iyi oluşlarının cinsiyet, yaş, medeni durum, gelir ve spor yapma değişkenlerine göre farklılaşıp farklılaşmadığını ortaya çıkarmak amaçlanmaktadır. İstanbul ilinde Kadıköy, Maltepe, Beşiktaş, Üsküdar, Tuzla ilçe yerel yönetimlerin yaşlı veya emekli bireylere özel hizmet amaçlı işlettiği sosyal yaşam merkezlerinden 55 yaş üzeri 176 katılımcı ile kesitsel bir araştırma yapılmaktadır. Araştırma verilerini toplamak için psikolojik iyi oluş ölçeği ile kişisel bilgi formu kullanılmaktadır. Analizde SPSS 21 programından yararlanılmaktadır. Analizde bağımsız gruplar t testi ile tek yönlü varyans analiz tekniği (ANOVA) kullanılmıştır.

Psikolojik iyi oluş ile cinsiyet, medeni durum, ev sahibi olma ve spor yapma durumu arasındaki ilişkiler bağımsız gruplar t testi tekniği ile; yaş grupları arasındaki ilişki ise tek yönlü varyans analizi tekniği (ANOVA) ile incelenmiştir. Katılımcıların psikolojik iyi oluşları ile cinsiyetleri arasında anlamlı fark bulunamamıştır (t=1,10; p>,05). Katılımcıların psikolojik iyi oluşları ile medeni durumları arasında evli katılımcılar lehine (t=2,39; p<,05); ev sahibi ya da kiracı olanlar arasında, ev sahipleri lehine (t=2,81; p<,05); düzenli spor yapan ya da yapmayanlar arasında spor yapanlar lehine (t=1,99; p<,05); istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. 55-64 yaş grubundaki katılımcılar ile 75 yaş ve üzeri grubundakiler arasında, psikolojik iyi oluş puanlarında 55-64 yaş grubundakiler lehine (p<,05) istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edilmiştir. Elde edilen bulgular literatür ışığında tartışılmış ve çeşitli önerilerde bulunulmuştur.

Anahtar Kelimeler: Emeklilik, Psikolojik İyi Oluş, Yaşlılık Sosyolojisi, Sosyal Hizmet, Sosyal Politika